TUSSEN HEMEL EN HEL OP MOUNT RINJANI - deel III

Water? Check! Koeken? Check! camera? Check! Handdoek? Check! 

 

De banana pancakes hebben ons voorzien van brandstof en m'n rugzak is gepakt voor alweer een survivaltocht. Deze keer beginnen we met afdalen, maar liefst 600 meter, om 's namiddags terug omhoog te klimmen tot op de kraterrand. 

 

We klauteren voorzichtig naar beneden over en tussen grote rotsblokken. Mijn lengte speelt me parten; ik moet me van de rotsen laten afglijden tot ik met de tippen van mijn tenen weer vaste grond voel. Ook voor de avonturiers met een gezegend onderstel is het een lastig parcours. Het is een tactisch spelletje waarbij je steeds opnieuw de veiligste en gemakkelijkste route voor jezelf moet uitstippelen. Rechtse voet op de platte steen, linkse voet in de kleine kloof, rechterhand tegen de wand en linkerhand op de uitpuilende kei. Ik zit alweer gebeiteld voor een ritje op de trein der traagheid en eigenlijk alle toeristen samen met mij. De gidsen en dragers daarentegen huppelen naar beneden terwijl ze potten, pannen, eten en drinken meezeulen. 

 

Na enkele uren komen we aan bij het kratermeer Segara Anak, maar we laten ons verleiden door de hot spring die nog een tiental minuten verder ligt te lonken. Toegegeven, erg aanlokkelijk ziet dat kakigroen, zwavelrijk goedje er niet uit. Maar zelfs de penetrante geur van rotte eieren houdt me niet tegen: ik vlieg uit mijn kleren en in het water. Samen met een paar andere wandelaars genieten we van de rust in het 100% natuurlijke wellnessbad. 

 

 

 

Segara Anak, het kratermeer, ziet er net iets anders uit. Sommige locals duiken vrolijk het water in, terwijl anderen hun hengel uitgooien en nog anderen hun afwas zitten te doen. Het wateroppervlak rimpelt onder invloed van het briesje dat nu en dan de kop opsteekt. Jammer om te zien dat er niet zo nauw wordt omgesprongen met afval, wat overigens op de kraterrand ook het geval is. Achtergelaten vuil troept samen aan de oevers van het meer, maar het omringende landschap maakt dat gelukkig goed.

 

 

 

 

Indrukkwekkend is het wel, zo middenin een krater. Na het regenseizoen moet het hier nog zoveel mooier zijn, bedenk ik me. Eén en al weelderig groen. Een hoog Jurassic Park-gehalte. 

 

De terugweg is vermoeiend, maar zeker niet zwaarder dan de eerste dag of de beklimming naar de top 's nachts. De relingen die her en der geplaatst zijn, hebben hun beste tijd gehad en de meesten bieden dan ook weinig steun. Enkele uren later en ettelijke rotsen verder zijn we weer thuis, want zo voelt het als je een hele dag uitkijkt naar het moment waarop je gewoon in je krappe tentje kan ploffen. Het is echt onvoorstelbaar hoe snel je westerse nood aan comfort van je afglijdt en hoe fijn het voelt om eens een paar dagen letterlijk van de radar te verdwijnen. 

 

De avond valt en wat valt die mooi hier op de Rinjani. De zon zakt zienderogen en tekent een mooi reliëf op de wolkenmassa die langzaam voorbij glijdt.  

 

Het gouden uurtje wordt snel gevolgd door duisternis. Een duisternis die miljoenen sterren aan de hemel onthult. Ik beleef een tweede wauw-moment wanneer ik de melkweg zie opdoemen van achter de berg.

 

 

Een prachtige zonsopgang, zonsondergang én de melkweg, allemaal op 1 dag en op meer dan 2600 meter hoogte. Een unieke ervaring, fysieke uitdaging, mentale opkikker en bovenal een onvergetelijke herinnering, dat is Mount Rinjani. 

 

Bekijk hier de volledige fotoreportage van Indonesië.

 

 

Please reload

ZOEK

INSTAGRAM

CATEGORIEËN

GERELATEERDE POSTS

VRIJWILLIGERSWERK MET IMPACT IN MADAGASKAR

February 17, 2020

EEN MAGISCHE NACHT ONDER HET NOORDERLICHT

February 15, 2017

5X REDENEN OM PERU NÚ OP JE BUCKET LIST TE ZETTEN

November 28, 2016

DE SECRET GILI'S: DE GILI-EILANDEN DIE JE NOG NIET KENT

November 5, 2016

1/2
Please reload

© Ann Cools Photography // cools.ann@gmail.com   //   Antwerp, Belgium

  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle