TUSSEN HEMEL EN HEL OP MOUNT RINJANI - deel I

Nergens ter wereld zijn er zoveel vulkanen als in Indonesië. Bij het plannen van mijn reis naar deze uitgestrekte eilandenarchipel in de Indische Oceaan stond het beklimmen van één van die majestueuze natuurverschijnselen dan ook bovenaan mijn to-dolijstje. 

 

Mount Rinjani, dat zou 'm worden.  Deze 3726 meter hoge vulkaan ligt in het noorden van Lombok en is de tweede hoogste van Indonesië. Tijdens de driedaagse trekking klim je naar de top, daal je af naar het kratermeer en kan je heerlijk relaxen in de warmwaterbronnen. Challenge accepted! 

 

In het schijnsel van de broeierige zon zet ik mijn eerste stappen op Mount Rinjani. Ik heb geen flauw benul waar ik aan begonnen ben, maar de optimist in mij verwacht dat het allemaal wel zal meevallen. Na enkele uren wandelen in een dorre omgeving houden we halt om te lunchen. Ik kijk naar boven, naar de eindeloos lange weg die nog moet komen, en het begint me te dagen dat het een helse tocht zal worden. Op dat moment klinkt Bob Marley op de achtergrond: "no woman no cry". Sorry Bob, ik kan niks beloven. 

 

Onze gids haalt me uit m'n dagdroom en serveert de heerlijke lunch die bestaat uit een gele curry met aardappel en ananasbloempjes als dessert. De dragers nemen amper rust en zetten de tocht door het oranjegele landschap voort. Ze dragen een ronde houten balk van ongeveer 1,5m lang met aan weerszijden een rieten mand die tot op de nok gevuld is. Met niets meer dan een paar afgeleefde flipflops aan hun met kloven bezaaide voeten stappen ze behendig verder op het oneffen pad.

 

 

 

Waarom heb ik mezelf dit aangedaan, vraag ik me meermaals af. Het gaat nu steil omhoog en de gemene ondergrond bestaat vooral nog uit los zand en stenen. Mijn hart gaat tekeer als een gek en elke stap omhoog is er één te veel. Ik trek me op aan elke boomwortel en tak die ik tegenkom om zo de druk op mijn brandende kuiten te verlichten. Ik vreet Oreo's en energierepen alsof mijn leven ervan afhangt en voel me steeds wanhopiger worden.

Een dichte bewolking steekt de kop op en geeft het landschap een grillig uitzicht. De temperatuur is inmiddels zodanig gezakt dat mijn doorweekt topje - ik heb echt de ziel uit mijn lijf gezweet - voelt als een nat badpak dat dringend aan vervanging toe is. Het stoffige zand maakt hier gretig gebruik van en bedekt elke vierkante centimeter tot ik er uitzie alsof ik net uit een modderbad kom.

 

Dan is het eindelijk zo ver! Na eindeloos geploeter en gevloek kom ik compleet uitgeput aan op de kraterrand. De gids en drager stellen meteen de tenten op, graven een putje voor onze sanitaire behoeften en beginnen te koken. Ik trek warme kleren aan, geniet heel eventjes van het uitzicht op het kratermeer en wentel me dan in de wollen slaapzak. Met veel moeite open ik mijn ogen terug om de alweer heerlijke curry te verorberen. Nog snel een toiletbezoek - het heeft wel iets, zo in het donker vlak naast een afgrond - en ik ben klaar voor een herstellende nachtrust. Niet de harde ondergrond, maar de vrees voor wat er nog komen zal, houdt me nog even wakker. 

 

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik nog nooit zo hard heb afgezien. En tóch zou ik het opnieuw doen. Waarom? Dat lees je binnenkort in het tweede deel van mijn verslag!

 

 Bekijk hier de volledige fotoreportage van Indonesië.

 

Please reload

ZOEK

INSTAGRAM

CATEGORIEËN

GERELATEERDE POSTS

VRIJWILLIGERSWERK MET IMPACT IN MADAGASKAR

February 17, 2020

EEN MAGISCHE NACHT ONDER HET NOORDERLICHT

February 15, 2017

5X REDENEN OM PERU NÚ OP JE BUCKET LIST TE ZETTEN

November 28, 2016

DE SECRET GILI'S: DE GILI-EILANDEN DIE JE NOG NIET KENT

November 5, 2016

1/2
Please reload

© Ann Cools Photography // cools.ann@gmail.com   //   Antwerp, Belgium

  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle